Paradoks tego spotkania jest taki, że Legia była w nim sobą, w przeciwieństwie do Lecha. Że długimi fragmentami grała nieźle, dyktowała warunki i dominowała, a mimo to schodzi z boiska pokonana. Ale czy ten wynik jest niesprawiedliwy? Nie, zdecydowanie nie. To, w jaki sposób Lech kreował swoje nieliczne sytuacje i po jakich akcjach trafiał do siatki, pokazywało, kto ma lepszych piłkarzy, zwłaszcza w ofensywie. Marek Papszun wykonuje w klubie ze stolicy świetną pracę, ale przy Łazienkowskiej górą była jakość.
Wiadomo było przed meczem, że on raczej nie ma faworyta. I że przy Łazienkowskiej zmierzą się dwie zupełnie różne drużyny. Z jednej strony Legia – lepiej zorganizowana jako zespół, intensywniej pressująca, z lepszym bramkarzem i defensywą. A z drugiej Lech, który z przodu ma sporo większe indywidualności.
Ten mecz tę różnicę idealnie pokazał.
Ale chyba mało kto spodziewał się, że Lech długo będzie tak schowany, defensywny, nie potrafiący wymienić większej liczby podań. Pierwsza połowa dość wyraźnie należała do Legii, która momentami zamykała rywala, oddając kolejne strzały. Gospodarze byli intensywni, parli do przodu, a jeśli czegoś im brakowało, to właśnie wykończenia, jakości. Umiejętności.
W pierwszej połowie Lech miał tylko 36% posiadania piłki. Oddał jeden celny strzał. Wykręcił xG na poziomie 0,24. Pamiętacie takie liczby Kolejorza w jakimś meczu ligowym?
Lech Poznań był wyrachowany i cierpliwy. Jak mistrz świata w boksie, który najpierw czeka, a później zadaje decydujące ciosy
Mecz przebiegał na warunkach Legii, ale jednocześnie już pierwsza połowa pokazywała, że gdy Lech rusza do przodu, to ma takich zawodników, że każdy tego typu zryw może zakończyć się golem. Przyznał to pośrednio Rafał Augustyniak (naprawdę dobry w tym meczu), stwierdzając, że gdy biegnie z piłką w stronę bramki rywala (miał takie dwie udane akcje), musi robić to bardzo mądrze, bo tego typu akcje przeciwko Lechowi to też spore ryzyko.
Lech był dziś trochę jak mistrz świata w boksie, który walczy na dystansie 12 rund z mocnym i intensywnym pretendentem. I który w pierwszych rundach jest oszczędny, broni się i daje się wyszumieć rywalowi, nie do końca kontrolując walkę. Ale w kolejnych wykorzystuje zmęczenie przeciwnika i coraz częściej zadaje mocne kombinacje ciosów, ostatecznie posyłając rywala na deski.
Piłkarze Lecha po golu na 2:1
Już w pierwszej połowie było długie podanie do Leo Bengtssona, zakończone faulem i żółtą kartką dla Wszołka. W pierwszych 45 minutach Patrik Walemark raz urwał się na skrzydle, minął dwóch rywali i zrobiło się niebezpiecznie. Gdyby nie Kamil Piątkowski, chyba by to wpadło. Akcji jak na lekarstwo, ale każda generowała zagrożenie.
Dwie bramkowe akcje Lecha łączy szybkość, jakość, finalizacja, ale też fakt, że można było je zatrzymać faulem. Zwłaszcza tę pierwszą. Walemark pokazał najlepszą wersję siebie, niezwykłą dynamikę, ale przecież on wbiegł między trzech zawodników Legii. O ile można było pochwalić Kacpra Chodynę za pierwszą połowę (tak, serio), to w tym momencie on powinien Szweda po prostu sfaulować.
Gol na 1:2? Tutaj wprowadzony na boisko Shinnosuke Fukuda pokazał, że o ile ma ochotę i potrafi grać do przodu, o tyle z bronieniem i zrozumieniem z nowymi kolegami jeszcze jest problem. Najpierw łatwo ucieka mu Michał Gurgul przy linii bocznej. Ale kilkanaście sekund później to Japończyk nie zablokował podania do Luisa Palmy. Obie bramki łączą też „poślizgi” Piątkowskiego i Rubena Vinagre’a.
Lech nie był dziś Lechem, ale wygrał bardzo ważny mecz po dwóch imponujących akcjach. Był pragmatyczny, a później konkretny, nawet w pewnym sensie bezwzględny i pewnie stąd brała się tak duża radość Nielsa Frederiksena tuż po końcowym gwizdku.
Legia zagrała niezły mecz, choć patrząc na jej konkretnych piłkarzy, to były występy nierówne. Augustyniak był może nawet najlepszy na boisku, mimo porażki. Gdy Robert Podoliński apelował o powołanie go do reprezentacji, śmialiśmy się z tego, ale za takie spotkania jak z Lechem naprawdę duży szacunek. To był dzisiaj pan obrońca. Bezbłędny, mądrze się ustawiający, do tego dał asystę. Ale brakowało czegoś więcej np. od napastników. O ile Rafał Adamski zszedł w pierwszej połowie z kontuzją, o tyle Łukasz Zjawiński dał dziś Legii za mało.
Rafał Augustyniak w meczu z Lechem Poznań
W Lechu, oprócz indywidualnych błysków tych, którzy do tego przyzwyczaili, przywódcą na boisku był Radosław Murawski. A najbardziej indywidualnie zaskoczył Mateusz Lis, bo bramkarz, który często coś zawalał i sam mówił o dużej presji, wybronił zespołowi z Poznania bardzo ważny mecz. Terry Yegbe natomiast był znów Terrym Yegbe – gościem, który czasami zachowuje się dziwnie i staje się statycznym obserwatorem, zamiast walczyć o piłkę, atakować przeciwnika. Tak było np. w pierwszej połowie, po rzucie rożnym dla Legii.
Lepszy rywal pewnie by tę jego bierność wykorzystał.
Legia Warszawa traciła gole po akcjach, których jej piłkarze nie byliby w stanie przeprowadzić
Legia jest, może obok Pogoni, najlepiej zorganizowanym zespołem ligi. Ma bardzo dobrego trenera, który wyciąga z piłkarzy wiele i osiąga wyniki może nawet nieco ponad stan. Ale pewnie wymienilibyśmy cztery, pięć zespołów w Ekstraklasie, których trener ma po prostu do dyspozycji lepszych piłkarzy.
Nie jest Legia w tej kwestii trochę przeciwieństwem Korony Kielce? Widzewa Łódź?
Mecz z Lechem niby przebiegał na jej zasadach, ale jednocześnie Legia traciła gole po akcjach, których jej zawodnicy na pewno nie byliby w stanie przeprowadzić.
To spotkanie mogło się podobać, bo miało w sobie niemal wszystko. Otoczkę, mam tu na myśli przedmeczowe wypowiedzi obu trenerów. Papszuna, coraz lepiej radzącego sobie w subtelnych prowokacjach, który zaznaczał, że Lech gubi się w spotkaniach z mocnymi rywalami, a on sam nigdy nie przegrał tak wysoko w europejskich pucharach. Frederiksena, który tuż przed meczem niby żartem, ale jednak mu odpowiedział. Mieliśmy też mecz, w którym lepiej zorganizowana drużyna, mimo że ma indywidualnie słabszych piłkarzy, długimi fragmentami dominowała. Były interwencje bramkarzy. Niezłe tempo. Zwycięski gol w końcówce i dobra szansa na wyrównanie w jednej z ostatnich akcji meczu.
Tytuł tego tekstu pozornie może wydawać się nieco sprzeczny. Ale moim zdaniem pasuje, bo to był mecz paradoksów.
Fot. Newspix.pl
ZOBACZ RÓWNIEŻ
Artykuł To był mecz na warunkach Legii. Ale wygrała jakość [KOMENTARZ] pochodzi z serwisu weszlo.com.