Wszyscy pamiętamy, jak Kacper Urbański zachwycił w reprezentacji. Wszedł do niej bez strachu, bez kompleksów, z odwagą, przebojowością i młodzieńczą fantazją. Podczas Euro 2024 zachwycił cały kraj. Pokazał, że może być przyszłością tej reprezentacji. Tylko, że od turnieju w Niemczech minęły już dwa lata, a my wciąż żyjemy niespełnioną obietnicą. Górnik to dla niego ostatni dzwonek, by wskoczyć na właściwe tory.
Jeśli nie teraz, to kiedy? Kiedy Kacper Urbański będzie miał udowodnić, że jest stworzony na wielką piłkę i ma możliwości, by za jakiś czas stanowić o sile reprezentacji Polski? Żyjemy momentami, udanym dryblingiem z Francuzami, groźnym strzałem na Anfield, efektownym zwodem, balansem ciała. Jak spojrzymy na liczby, te dla 21-latka wyglądają brutalnie.
Z jednej strony mamy nasze wyobrażenia, nadzieje, jego drobne ruchy, które zdążyliśmy zaobserwować, a z drugiej twarde dane. Górnik zweryfikuje, która wersja Kacpra Urbańskiego jest bliższa prawdy.
Kacper Urbański musi coś udowodnić. Pora na konkrety
Oczywiście, zawsze możemy mówić, że Urbańskiemu we Włoszech nie wyszło, bo go trener nie lubił, bo nie pasował do stylu gry, bo to, bo tamto. To jest najprostsza droga, ale opierając się na faktach, to nietrudno zobaczyć, dlaczego Polak w Bologni nie zagrzał na dłużej miejsca.
W obecnych czasach piłkarz na dziesiątce przede wszystkim musi dostarczać konkrety. Choćby przy okazji Lecha Poznań Piotr Rutkowski używał takiego stwierdzenia, że zawodnik ofensywny musi być gwarantem liczb. Wchodzi do zespołu i w sezonie ma zdobyć przynajmniej 10 punktów w klasyfikacji kanadyjskiej.
A Kacper Urbański, odkąd wszedł na poziom seniorski, nigdy do takiego pułapu nawet się nie zbliżył. W Bologni 39 występów jeden gol, jedna asysta. Mizernie. W Monzy osiem spotkań i ani jednego konkretu. I jasne, że szczególnie w tym drugim zespole, który walczył o utrzymanie i grał głównie długimi piłkami, nie było mu łatwo się odnaleźć. Tylko to wciąż jakaś wymówka, którą można czarować i podkoloryzować rzeczywistość.
Realnie, z czego głównie zapamiętamy Kacpra Urbańskiego z jego gry we Włoszech? Z tego, że wystąpił w Lidze Mistrzów i przeciwko Liverpoolowi prawie wcelował w bramkę. Pewnie można byłoby ułożyć jeszcze całkiem zgrabną składankę z jego dryblingami, nienagannym prowadzeniem piłki, paroma ciekawymi podaniami. Bez kontekstu wyglądałoby to efektownie, ale patrząc pragmatycznie, korzyści dla zespołu były z tego niewielkie.
Ale dobra, Urbański wraca do Polski. Hit transferowy, kibice Legii zachwyceni, teraz Ekstraklasa już ich, a za Urbańskiego po sezonie dostaną ładnych parę milionów. Tylko znów powtarza się ta sama historia. Parę efektownych zagrań, ruchów z piłką, tylko po raz kolejny przełożenie na konkrety żadne. Gol i trzy asysty w 28 meczach wygląda najzwyczajniej kiepsko.
No i jasne, możemy mówić, że Iordanescu nie był do niego przekonany, Urbański nie pasował do jego stylu, później przyszedł Inaki Astiz, a razem z nim jeszcze pogłębił się kryzys. Na dodatek dołożono jeszcze Marka Papszuna, którego gra też nie jest najbardziej sprzyjająca do tego, by 21-latek rozwinął skrzydła. To wszystko jest prawdą, tylko czy może całkowicie go usprawiedliwiać?
Górnik niewiele ryzykuje. Wóz albo przewóz dla Kacpra Urbańskiego
Być może. Jest taka szansa, że Urbański dotychczas zwyczajnie źle trafiał. Miał pecha do jednego trenera, drugiego, trzeciego, czwartego i tak dalej. Żaden z trzech poprzednich zespołów mu nie leżał. Bierzemy taką ewentualność pod uwagę, dlatego teraz trafia do Górnika i musi udowodnić nam, ale przede wszystkim sobie, że w odpowiednim środowisku potrafi grać tak, jak sobie to wizualizowaliśmy w trakcie Euro.
Bo jeśli w Zabrzu nie odpali, to cała teoria o pechu do trenera i kolejnych klubów zwyczajnie legnie w gruzach. Nie wiemy, czym będzie można usprawiedliwiać Urbańskiego, ale żeby to zrobić trzeba będzie dokonać już jakiegoś logicznego fikołka. Jak tam nie wyjdzie, to już nie mamy pojęcia co dalej. Chyba 1. liga albo jakiś wyjazd w egzotykę.
Oczywiście, nie przeczymy temu, że 21-latek posiada niemały talent. To już zdążył nam pokazać. Euro nie było jakimś wydarzeniem oderwanym od rzeczywistości, a i te wspomniane ruchy z piłką, dryblingi też nie wzięły się znikąd. Trzeba być szaleńcem, żeby kłócić się z jego piłkarskimi możliwościami. Tylko później takie możliwości i niewątpliwy talent trzeba przekuć na seniorską piłkę.
A tu liczą się przede wszystkim liczby, konkrety, zwycięstwa i pomoc drużynie robieniem przewagi. Najwyższa pora, by Urbański z ładnego juniorskiego grania, z którego niewiele jest korzyści przestawił się na to seniorskie, skoncentrowane nie tylko na efektownych zagraniach, ale i cyferkach w poszczególnych tabelach i klasyfikacjach.
A z perspektywy Górnika? Ruch bez sumy odstępnego, który nie jest specjalnym ryzykiem. Do zapłacenia tylko pensja oraz wszystkie poboczne koszty, które są konieczne przy każdym transferze. Wiadomo, że to nie są małe sumy, ale korzyści mogą być spore.
Jeśli wyjdzie, to klub z Zabrza raz, że będzie miał czołowego zawodnika nie tylko drużyny, ale i być może całej Ekstraklasy, a dwa solidnie zarobi. Występy w reprezentacji, Serie A czy Lidze Mistrzów, a także wciąż młody wiek, to całkiem niezła karta przetargowa przed potencjalnym transferem.
A jeśli nie wyjdzie, to cóż, trudno, świat w Zabrzu się nie skończy. Trudno będzie Górnika krytykować, że spróbował, tak samo jak teraz ciężko ganić Legię, że podjęła się takiego wyzwania rok wcześniej.
ZOBACZ RÓWNIEŻ
Fot. Newspix
Artykuł Górnik to dla Kacpra Urbańskiego ostatni dzwonek [KOMENTARZ] pochodzi z serwisu weszlo.com.