Marcin Sasal ma za sobą ponad 20 lat pracy w polskiej piłce. Prowadził zespoły na niemal każdym szczeblu rozgrywkowym, pracował też z młodzieżą. W rozmowie z Czesławem Michniewiczem w programie „Taka jest piłka” na Kanale Zero opowiedział o kulisach swojej trenerskiej drogi.
Trener z licencją UEFA Pro za kierownicą walca
Praca trenera piłkarskiego nie zawsze wygląda tak, jak mogłoby się wydawać. Zwłaszcza gdy schodzi się na niższe szczeble rozgrywkowe. Marcin Sasal przekonał się o tym wielokrotnie. Przez lata prowadził zespoły w różnych realiach i doskonale wie, że w niektórych klubach w niższych ligach szkoleniowiec musi być jednocześnie trenerem, organizatorem, kierownikiem, a czasami nawet pracownikiem gospodarczym.
– Nie wszyscy sobie poradzą w takiej trzeciej lidze, bo tam trzeba być nie tylko trenerem, ale trzeba być organizatorem, generalnie wszystkim – opowiadał Sasal.
Szkoleniowiec przypomniał sytuację, gdy w jednym z klubów musiał sam wydawać zawodnikom sprzęt, ponieważ w klubie zabrakło kierownika drużyny. To jednak nic w porównaniu z historią z czasów pracy w Ząbkach.
Przed jednym z meczów ze Stalą Stalowa Wola pojawił się problem z przygotowaniem murawy. Zepsuł się samochód, do którego podłączony był walec. Co zrobił trener?
– Miałem takiego jeepa, walec podłączyli i wałowałem boisko przed meczem – wspominał.
Marcin Sasal o kulisach pracy trenera w niższych ligach.
„Nie wszyscy sobie poradzą w takiej trzeciej lidze, bo tam trzeba być nie tylko trenerem, ale trzeba być organizatorem”.
Cały wywiad Czesława Michniewicza z Marcinem Sasalem już na Kanale Zero!
https://t.co/C2Ju7odVJU
— OficjalneZero (@OficjalneZero) November 12, 2026
Sasal podkreślał, że właśnie takie doświadczenia sprawiają, iż trenerzy pracujący na niższych szczeblach muszą posiadać znacznie szersze kompetencje. Jednocześnie zejście do niższej ligi nie zawsze pomaga w późniejszym powrocie. Łatwo przykleić szkoleniowcowi łatkę człowieka od pracy na niższym poziomie, przez co potem ciężko o pracę wyżej.
Pogoń Grodzisk była jego projektem? „Nie potrafię zamknąć gęby”
Jednym z najciekawszych fragmentów rozmowy były kulisy rozstania Sasala z Pogonią Grodzisk Mazowiecki. Trener poprowadził zespół do dwóch awansów (z trzeciej do drugiej i z drugiej do pierwszej ligi), tworząc drużynę, która potrafiła rywalizować z dużo bogatszymi przeciwnikami. Nie ukrywał jednak, że za sukcesem stała praca w warunkach dalekich od komfortowych.
Przez pierwsze półtora roku, jak twierdzi, właściwie wszystko robił sam. Nie miał analityka, a przez dwa lata nie doczekał się nawet asystenta.
– Kolega ze Szczecina zadzwonił do mnie w pewnym meczu, bo oglądał transmisję, i mówi: „Co ty tam pachołki rozkładasz przed meczem?”. Prowadziłem rozgrzewkę, prowadziłem wszystko – opowiadał.
To nie był jedyny problem. Sasal wspominał również, że zespół miał trudności ze znalezieniem odpowiedniego miejsca do treningów. Choć pojawiały się informacje, że Pogoń korzysta z infrastruktury Legia Training Center, rzeczywistość nie wyglądała wcale tak kolorowo.
– Ja tam jestem na dwóch sparingach przez rok czasu, na dwóch sparingach i na jednym treningu. Później mam trening taktyczny, ktoś dzwoni, przychodzi kierownik i mówi: „Zejdźcie, bo wracają tam z pucharu”. W połowie treningu muszę przerywać – relacjonował.
Nie brakowało również problemów finansowych. Sasal przyznał, że przez pięć miesięcy nie otrzymywał wynagrodzenia. Równolegle pracował w liceum, żeby utrzymać rodzinę.
– Wstawałem o szóstej, jechałem do szkoły, miałem dwie, trzy lekcje i później jechałem do klubu. We wtorek były dwa treningi. Dorabiałem dodatkowo, żeby utrzymać rodzinę – opowiadał.
Kulminacją była rozmowa z prezesem po wywalczeniu drugiego awansu. Sasal, któremu kończył się kontrakt, przygotował pięć punktów dotyczących dalszej współpracy. Nie musiał nawet przedstawiać wszystkich.
– Zatrzymałem się na trzecim i mówię: „Panie prezesie, jak te trzy punkty, już pan nie chce tego, to ja już tutaj nie zostaję”.
Jednym z jego oczekiwań było zatrudnienie asystenta. Kolejnym – uporządkowanie struktury organizacyjnej. Trener nie chciał sytuacji, w której Sebastian Przyrowski, dyrektor sportowy, jest jednocześnie jego przełożonym i podwładnym, ponieważ pełni również funkcję trenera bramkarzy.
Nie spodobał mu się także wywiad, w którym Przyrowski przedstawiał Pogoń jako swój projekt.
– Może ja w ogóle w Grodzisku nie byłem? To jest czyjś inny projekt, ktoś mi chce ukraść coś – mówił z rozgoryczeniem.
I dodał zdanie, które dobrze podsumowuje jego charakter:
– A że nie potrafię zamknąć gęby, no to nie potrafię.
Sasal nie ukrywał, że rozstanie pozostawiło w nim żal. Nie został zaproszony, by podziękować mu za wykonaną pracę, nie pojawił się również na ostatnim meczu w sezonie awansowym. Prezes miał poprosić, żeby nie przychodził, ponieważ mogłoby to podsycić emocje kibiców, którzy byli po stronie szkoleniowca.
„Trener weźmie sobie paliwo w kanister”. Tak wyglądały negocjacje
W rozmowie z Michniewiczem pojawiła się również historia, która brzmi jak scenariusz komedii.
Sasal opowiedział o sytuacji, w którym chciał wynegocjować zwrot kosztów dojazdu. Codziennie pokonywał około 70 kilometrów w jedną stronę i kolejne 70 w drodze powrotnej. Poprosił o 1500 złotych na paliwo.
Prezes zaproponował, żeby trener tankował na klubową kartę. Problem w tym, że możliwe było tankowanie wyłącznie paliwa do diesla, a Sasal jeździł samochodem na benzynę i gaz.
– Wracam do prezesa i mówię: „Tam jest tylko diesel”. No to trener weźmie sobie to w kanister. Ja mówię: „I co, mam zawodnikom sprzedawać? – relacjonował.
To właśnie takie sytuacje sprawiały, że miał coraz większe poczucie zmęczenia pracą w polskiej piłce.
Pięć meczów zawieszenia. „Dostałem po to, żeby nie było mnie na ławce”
Sasal opowiedział również o pięciomeczowej karze, którą otrzymał w czasie pracy w Grodzisku. Jego zdaniem była to decyzja wyjątkowo niesprawiedliwa.
Jak relacjonował, po jednym ze spotkań skomentował zachowanie sędziego, który po końcowym gwizdku przybił piątkę z bramkarzem i odszedł z uśmiechem. Trener twierdził, że wypowiedział te słowa tyłem do ławki rezerwowych, a usłyszeć miał je jedynie sędzia techniczny.
Co wydarzyło się później? Według Sasala czerwona kartka nie została mu pokazana podczas meczu. Informację o niej wpisano dopiero po spotkaniu do meczowego sprawozdania.
– Wiem od obserwatora, bo akurat znam tego obserwatora, że długo się zastanawiali, co tu zrobić z Sasalem. No to zrobili tak, że dostałem pięć meczów – opowiadał.
Szkoleniowiec uważał, że kara miała go wyeliminować z ławki w ważnym momencie sezonu.
– Dostałem pięć meczów po to, żebym nie był na ławce – stwierdził.
Nie ukrywał, że sytuacja wzbudziła jego podejrzenia, szczególnie że zespół był blisko awansu. Podkreślał też, że nie został wezwany na żadną komisję, na której mógłby przedstawić swoją wersję wydarzeń.
Orest Lenczyk i czarne getry do garnituru
Wśród historii opowiedzianych przez Sasala znalazła się również anegdota z udziałem legendarnego Oresta Lenczyka.
Sasal prowadził zespół Korony Kielce przeciwko Śląskowi Wrocław na stadionie przy Oporowskiej. W tamtym czasie głośno było o słynnej wypowiedzi Lenczyka skierowanej do trenera Pasieki: „Ty mi tu nie orestuj”.
Przed spotkaniem Sasal założył garnitur, ale zapomniał o czarnych skarpetkach. Z pomocą przyszedł Zbigniew Małkowski.
– „Trenerze, ja mam getry” – zaproponował bramkarz. Były czarne, ale miały żółty paseczek. Sasal założył je pod garnitur i uznał, że problem został rozwiązany.
Nikt niczego nie zauważył.
Przed meczem Sasal widział Oresta Lenczyka, ale nie chciał narazić się na uszczypliwe uwagi trenera, który znany był ze specyficznego podejścia do młodszych. Sasal nie wiedział, jak się zachować, więc postanowił poczekać, aż starszy trener przejdzie pierwszy na swoją ławkę. Kiedy ten ruszył, Sasal szedł za nim w bezpiecznej odległości.
W końcu Lenczyk zapytał stojących przy ławce ludzi, gdzie jest trener. Wskazali mu Sasala.
Nie było już ucieczki. Doszło do spotkania, uścisku dłoni i krótkiej rozmowy na ucho, której treść stała się zagadką. Wiele osób pytało Sasala, co takiego powiedział mu trenerski nestor.
– „Teraz, synku, już nie zależy to wszystko od nas, tylko od Boga” – miał powiedzieć Lenczyk, odnosząc się do wyniku meczu.
Brak czarnych skarpetek i próba zachowania savoir-vivre’u. Marcin Sasal wspomina spotkanie z trenerem Orestem Lenczykiem.
— OficjalneZero (@OficjalneZero) November 12, 2026
„Końskiego futbolu nie lubię”
W wywiadzie warto zwrócić uwagę na jeszcze jedną deklarację. Sasal nie ukrywa, że ma określone preferencje dotyczące sposobu gry i nie przepada za futbolem opartym na długich podaniach, walce i bieganiu za piłką.
– Ja teraz nie lubię końskiego futbolu. Kopnij, biegnij, walcz, a ja chcę grać po równym boisku, po ziemi, od tyłu – mówił.
Dodał, że nawet szczegóły dotyczące przygotowania murawy mają znaczenie. W jednym z klubów nie pozwolił kosić boiska określoną kosiarką, ponieważ zależało mu na odpowiedniej jakości nawierzchni.
To pokazuje, że mimo wielu rozczarowań i trudnych doświadczeń Sasal wciąż ma konkretną wizję futbolu. Twierdzi, że nie chce po prostu pracować dla samego pracowania. Chce mieć warunki, ludzi i możliwości, by realizować swoją koncepcję.
– Jestem gotowy do tego, żeby gdzieś pracować i o coś grać, po coś grać – podkreślał.
Sasal nie zamierza rezygnować z trenerki. Dwa awanse z Pogonią Grodzisk Mazowiecki są mocnym wpisem w CV, który powinien mu zapewnić zainteresowanie innych klubów.
Cała rozmowa Michniewicza z Sasalem dostępna na YouTube Kanału Zero:
ZOBACZ RÓWNIEŻ
fot. Newspix
Artykuł Sasal u Michniewicza: Nie potrafię zamknąć gęby pochodzi z serwisu weszlo.com.